شنبه شب میان دوره سربازیه

به شدت احساس تنهایی میکنم. احساس میکنم خودمم و خودم. خدا هم زیاد دوستم نداره.

ساعت سه و ربع بامداده و در حالی که روزهای قبل هم خوب نخوابیدم ولی اصلا خوابم نمیاد.

یه سوت سنگین و صدای تیک تاک ساعت تو گوشمه و کمی گشنمه. این موزیک تو گوشم هی پلی میشه.

به رحمانیت، رحیمیت و نداشتن عدالت خدا و نمایشنامه دنیا و نقش سیاهی لشگری خودم فکر میکنم.

سردمه.

زیبادیروز آرژانتین قهرمان جام جهانی شد و هر کی رو میبینم خوشحاله. انگار که یه دنیا نمیخاست فرانسه دوباره قهرمان بشه و باید مسی در آخر دوران قهرمانی خودش تیم ملیشو قهرمان میکرد و یه مارادونای دیگه میشد. از ترافیک تخمی و هوای آلوده تهران قبل بازی بگذریم، واقعا بازی و شب دلچسبی بود. کلی بالا پایین پریدم. اگه فرانسه قهرمان میشد فقط از قهرمانیش دفاع کرده بود. خب که چی؟ ولی الان آرژانتین هم انتقام 4 سال پیشو گرفت و هم مسی ماندگار شد.زشتامروز برگ اعزام سربازیم صادر شد. پادگان شورآباد، تیپ یگان ویژه! همونایی که مردمو میزنن، وسط کویر، پایین قبرستون، کنار آرادکوه آشغالدونی، گه تر از این هم مگه داریم؟ حس بدی دارم. میخام عوق بزنم. بعد یه عمر درس خوندن باید برم پاسبانی توالت ها رو بدم و دستورات عقده گشایانه پست ترین موجودات زمین رو اطاعت کنم. سگ خورد، این کارم براشون انجام میدم و بعدش ولشون میکنم. بعد سربازی تمام تلاشمو میکنم از ایران برم. کاری که باید خیلی وقت پیش میکردم... مثل اکثر هم کلاسی هام... چند روز پیش خواب دیدم برای سفر حج بار و بندیل میبندم... نکنه قراره تو سربازی کشته بشم؟!! الله اعلم

دیشب خواب دیدم با خانومم رفتیم انگلیس. اولش تو راه از یه تونل رد شدیم. بعدش خیلی سرسبز بود بعدش وارد شهر شدیم. یه معجون و دونات خوردیم خواستم حساب کنم دیدم هیچ پولی همراه ندارم. حواسم بود باید پوند پرداخت کنم ولی نداشتم. چند تا کوچه راه رفتیم. وسط راه به یه انگلیسی پشت دخل نشین برخورد کردیم مثل بلبل انگلیسی داستانمو تعریف کردم بهش گفتم پول ندارم، جیبم خالیه. خودم و خانومم از اینقدر روان صحبت کردن انگلیسی تعجب کردیم. خلاصه یارو محل نکرد تا بهم پول بده. راهمو ادامه دادم. وارد یه باغ تالار شدم که پدر و مادرم اونجا بودن. ازشون پول خواستم. پدرم بهم یه اسکناس 10000 روپیه هند داد. گفت اینجا روپیه هم قبول میکنن. با شک و تردید گرفتم اومدم بیرون. میدونستم با نرخ برابری پوند به روپیه خیلی کار خاصی نمیشه با این اسکناس کرد. ولی از هیچی بهتر بود. بیرون تالار، کنار باغ تو چمنا یه چوپان 15-20 ساله که هیچ حرف آدم هم نمیفهمید وایساده بود و کلی گوسفند مینیاتوری 30 سانتی متری. رفتم یکی از گوسفندارو ببینم دیدم صورت انسان داره. یه مقدار مشمئز کننده بود. سرشو ول کردم تا گوسفنده به چرا کردن ادامه بده. رفتم به سمت شهر تا بدهیمو بدم... صبح شده بود، موبایلو روشن کردم، ساعت 4:45 دقیقه از خواب بلند شدم...تعبیر: رفتن به انگلیس همون میل درونیم به مهاجرت رو نشون میده. نداشتن پوند یعنی اینکه از نبود پول و مسائل مالیش نگرانم. این که پدرم بهم روپیه میده(یه لول پایین تر از پوند، هند مستعمره انگلیس بوده) یعنی این که زیاد رو کمک پدرم نمیتونم حساب باز کنم. محل ندادن مرد انگلیسی یعنی کسی تو این راه کمک نمیکه بهم. و اما جای جالبش :) احتمالا گوسفند ها بچه های شرکت باشن که با قد های کوتوله دنبال چرا کردن (گرفتن حقوق)

بچه خیلی ابراز علاقه میکنه که مدرسه بره. براش عجیبه که مدرسه دو هفته تعطیل شده و باید به قول خودش موبایلی درس بخونه.

دیروز میپرسه چرا نباید مدرسه برم؟ دلم میخاد مدرسه برم.

مونده بودم چه جوری براش توضیح بدم یه سری آدم عوضی جوری به همه چیز ریدن که حتی مجال نفس کشیدن برای تو باقی نذاشتن. به شدت هم اصرار دارن تا بمونن و به ریدنشون ادامه بدن.